Turcja kolejny punkt wyprawy, długo wyczekiwany tu zaczyna się już dla nas egzotyka. Inne zwyczaje inna kultura oraz jedzenie.

turecka wiza

Wjeżdżając do Turcji musiałem zakupić wizę na przejściu granicznym, koszt 30$. Wszystko odbyło się bezproblemowo i zajęło z 5 min. Po przekroczeniu granicy pierwsze, co się rzuca w oczy to oczywiście meczety z wysokimi wieżami (minarety).

grupa francuzów

Kierowaliśmy się na Istambuł, a po drodze mijaliśmy, co chwilę rowerzystów, tak się składa, że wszyscy zawsze jadą w przeciwnym kierunku niż my, aż tak ich ciągnie na zachód?

widoki piękne, ale podjazdy nie koniecznie

Droga była ciężka, pod wiatr i nieustające podjazdy, ale za to asfalt mają pierwsza klasa. Turcja jest o tyle nie przyjazna dla podróżników, ponieważ ciężko znaleźć miejsce na nocleg. Brak lasów w zamian za łyse pola.

Godzina 21 a my nadal w trasie. Jacek chciał nas doprowadzić do miejscówki na nocleg, którą kiedyś odkrył. Ale coś nie wyszło, musieliśmy gdzieś źle skręcić. Pomysł Jacka - bierzemy hotel... Z miejsca stanowczo protestuję. Czołówka na głowę i jazda dalej w poszukiwaniu noclegu. Musieliśmy pokonać kolejne kilkanaście kilometrów zanim opuściliśmy teren zabudowany. Przy drodze znajdowała się skarpa, wszedłem na nią i moim oczom ukazało się pole z niewielką ilością krzaków, co najważniejsze nie widoczne z drogi. Tak tu będzie dzisiaj nasz nocleg. Po 22 dopiero weszliśmy do namiotów. Rano musieliśmy szybko wyruszyć, więc pobudka o 5.00.

tablice z nazwą miasta zawierają także liczbę mieszkańców

Dzień wcześniej przejechaliśmy 156km po ciężkim terenie jadąc pod wiatr. W skutek tego dzisiaj jazda nie bardzo nam „szła”. Dojechaliśmy do miasta Edirne.

Dla mnie to było pierwsze zderzenie z turecka kulturą. Od razu, co rzuciło mi się w oczy to ich szaleńcza jazda autami. Pchają się jak tylko mogą, światło czerwone nie zawsze dla nich oznacz, że trzeba się zatrzymać. I bez przerwy trąbią klaksonami, które najprawdopodobniej są po tuningu. Momentami odbieram wrażenie, że oni sami nie wiedzą, po co, na co i dlaczego trąbią, po prostu weszło w nawyk. Na początku niepewnie poruszałem się rowerem pomiędzy tymi szaleńcami, ale szybko załapałem klimat i co lepsze, spodobało mi się.

osiedla domów nad morzem Marmara

domek nad morzem, dosłownie

każdy chce mieszkać nad morzem
© Jacek Łukasik

Zajechaliśmy nad morze Marmara, obowiązkowo kąpiel i chwila relaksu. Dziwna sprawa, ponieważ było gorąco, a jadąc wzdłuż wybrzeża ludzi kąpiących się w morzu prawie nie widać. Woda czyściutka i cieplutka. Tak tego właśnie brakowało, położyć się na piaszczystej plaży i wyłączyć, nie myśleć o niczym, po prostu relaks.

trzech nadzorowało serwis, a wyszła taka lipa

Jest pierwsza guma u Jacka. Remis 1:1. Na szczęście powietrze uchodziło do pewnego momentu i ustało, dzięki czemu Jacek mógł się doczłapać na stację benzynową. Oczywiście z takim sprzętem założonym na rower, łatanie dętki to w cale nie jest szybka i łatwa sprawa. Co najdziwniejsze, także brak winowajcy, a przejrzeliśmy całą oponę kilkukrotnie. Po około 30 min dziura zaklejona i wszystko gotowe do jazdy.

Big mac z dostawą do domu?

Kolejny dzień, i kolejna walka o miejsce do spania. Tym razem mieliśmy o tyle problem, że byliśmy pomiędzy kompleksami miast. Dosłownie jedno przy drugim ciągnące się dziesiątkami kilometrów, a na horyzoncie widać tylko wieżowce. Niejednokrotnie słyszałem, że nie jest to łatwe, ale czas spróbować, nocleg u Turka.

Obok stała kamienica ze sporym podwórkiem w sam raz na nasze namioty. Ponieważ jesteśmy z daleka od miejsc typowo turystycznych to trudno z miejscową ludnością porozumieć się po angielsku czy niemiecku. Nie pozostaje nic innego niż w telefonie za pomocą translatora przetłumaczyć gotową regułkę, która brzmiała coś w tym stylu „Witam jesteśmy podróżnikami z Europy, czy możemy rozstawić namioty na jedną noc…” Podszedłem do stojącej kobiety, po angielsku nic, więc pokazuję regułkę z telefonu. Po chwili widzę przerażenie na twarzy, na podwórku bawiła się masa dzieci to nagle wszystkie znikły w korytarzu kamienicy włącznie ze starsza kobietą, a drzwi za nimi zamknęły się na 5 spustów. Stojąc dalej w tym samym miejscu tylko rozmyślałem jak dokładnie brzmiał przetłumaczony translatorem tekst na turecki… Później zrozumiałem, w czym problem.

Znajdowaliśmy się na górce, mieliśmy więc dobry widok na bardzo dużą część okolicy. Teren zabudowany, z góry patrząc miał coś na kształt podkowy, a po środku było trochę pola, krowy i wysypiska śmieci. Ale dostrzegliśmy kilka drzewek a koło nich domek, tak to będzie nasz miejscówka na nocleg, o ile nas nie pogonią. Do wybranego miejsca mieliśmy dobre kilka kilometrów, jedynie z góry wydawało się blisko. Przejeżdżaliśmy przez biedne, boczne zapomniane przez świat ulice. Wzrok każdej osoby czułem na sobie niczym pchnięcie kijem. Nie było radości, czy zaciekawienia, najczęściej widać było strach i przerażenie, jakbyśmy byli odrażającymi istotami z kosmosu. A wszystko rozchodziło się pewnie nie o sam fakt załadowanego roweru, co było dla nich abstrakcją, lecz nasz ubiór. Krótkie rękawki i spodenki i na dodatek przylegające do ciała, jak tak można?! W pewnym momencie zastanawiałem się, czy zaraz nas nie spalą na stosie. Tak jest, tak dokładnie wygląda prawdziwa Turcja z dala od turystycznego zgiełku i całego „multikulti”, tutaj byliśmy na ich terenie.

ekstremalne nachylenia dróg

Po zjechaniu z zamieszkałych terenów. A zjazdy mają na prawdę niesamowite, momentami zastanawiam się jak można tam wychowywać dzieci. Siądzie na rowerek i migiem rozpędzi się do kilkudziesięciu km/h, a na dole najczęściej stoi mur lub ściana. Przejeżdżaliśmy przez dzikie wysypisko śmieci i widzimy budynek ze stróżem, najprawdopodobniej. Szybka akcja z pytaniem i standardowa reakcja, paszoł mi stąd. Jedziemy dalej do chatki przy drzewach. Na początku nie było nikogo widać, ale zaraz wyłonił się pewien starszy pan. Pokazałem mu wcześniej przygotowana regułkę z translatora i kiwnął głową, że ok, czyli jednak translator w miarę logicznie przetłumaczył. Pan machnął ręką pokazując, że mamy przez bramę wjechać na podwórko i się rozłożyć. Było już grubo po 20.00, więc szybka akcja z rozstawianiem obozu, ponieważ zaczęło się już ściemniać. Na dworze już ciemno jak w jaskini, każdy siedzi we własnym śpiworze i nagle słyszę krzyk, wrzask (kobiecy głos) jakby kogoś obdzierali ze skóry, co jest?? Za chwilę słyszę jakiegoś mężczyznę i wnioskuję, że stoi przy Jacka namiocie. Wychodzę na zewnątrz, a tu starszy pan z pałą w ręku coś krzyczy do nas po turecku. Okazało się, jego żona krzyczy tak, że na prawdę myślałem, że ktoś jest oskalpowany na żywca. Oni w amoku, my nie rozumiemy, o co chodzi, a że było ciemno to nie byliśmy pewni, czy to ten sama osoba, która pozwoliła nam tu nocować. Pokazuję mu regułkę z telefonu, lecz on ślepy, nie zabrał okularów to nic nie widzi. Z gestów wywnioskowaliśmy, że mamy się wynieść z podwórka i to już, a godzina 22. Nie ma, co dyskutować, wkurzony właściciel z pałą w ręce, jeszcze tylko policji brakowało, pakujemy cały majdan. Spakowani, to wyprowadza nas z podwórka, w między czasie próby nawiązania rozmowy, aby pozwolił nam się rozłożyć, chociaż na pastwisku z krowami… Udało się, zaprowadził nas i wskazał gdzie możemy nocować, sytuacja załagodzona. W praktyce przenieśliśmy się tylko na drugą stronę płotu, za posesję… i o co tyle krzyku?? Znowu rozbicie obozu i nocka z krowami.

w oponie nic nie ma...

Z rana Jacek spogląda na swojego osiłka i co widzi… znowu flak. Na dobry początek dnia szybki serwis, na szczęście bagaży nie trzeba było ściągać. Po raz kolejny taki sam scenariusz, nic nie było w oponie, a powietrze z dętki nie uszło do końca. Dziwna sprawa. 2:1 dla Jacka.

... a jednak było :)

Po kilku kilometrach powtórka z rozrywki, znowu powietrze trochę uszło, ale tym razem widać jedną zależność, wszystkie dziury na jednej wysokości. Nie ma innej opcji coś musi być w oponie. Na szczęście jest to składana opona, więc wywrócenie jej na drugą stronę i dosłownie szukanie pod lupą, co to może być, ponieważ pod palcami nie szło wyczuć.

w samym środku był winowajca

Znalazł się winowajca, w oponie od środka był wbity tyci opiłek metalu, dopiero jak Jacek napompowywał koło do 5.8 bar to pod ciężarem bagaży, opiłek skubał dętkę. Przez co nie było praktycznie typowej dziury, a samo przetarcie przepuszczające powietrze tylko jak było duże ciśnienie w kole. Zaczęło się dłubanie igłą w oponie, aby wydobyć dziada i następnie profilaktycznie naklejenie łaty na oponę. Tym razem sprawa załatwiona a bilans wygląda następująco 3:1 dla Jacka.

akwedukt

Jako, iż do Istambułu kierowaliśmy się leśną drogą od północy, mieliśmy okazję spotkać się z jednym z największych wrogów rowerzystów, hordą dzikich psów. Serpentyna wiła się w górę, przez co nie można było się rozpędzić, a na każdym zakręcie czyhało po kilka bądź kilkanaście dzikich kundli. Od małych szczekaczek po osobniki wielkości sporego cielaka. Dzikie, wygłodniałe i często agresywne. Oczywiście rozkładana pałka była już gotowa w ręce, jakoś trzeba się bronić przed tymi bestiami. Najlepszym rozwiązaniem jest unikać kontaktu wzrokowego, ale oczywiście kątem oka spoglądać, co kombinują i pewnym jednostajnym ruchem jechać przed siebie. Jak zaczynają ruszać w Twoją stronę to głośno do nich krzyczeć. Trzeba im pokazać, że też jesteśmy agresywni i nie zawahamy się zaatakować, to często zwątpią, choć nie zawsze…
Była taka sytuacja, że stado ruszyło za nami, liczebne na tyle, że pedałowaliśmy ile sił w nogach aby je zgubić. Po kilkudziesięciu metrach dały za wygraną i odpuściły.

Mieliśmy okazję spotkać francuza, co jechał podobną trasą i też miał przeboje z psami, skończyło się na wygryzionych dziurach w sakwach :)

Problemem jest to, iż jak człowiekowi znudzi się czworonóg, to zwyczajnie wywożą go za miasto, następnie zbiera się ich coraz więcej. A ludzka głupota nie zna granic, ponieważ osoby jadące samochodem wysypują im resztki jedzenia, przecież to są takie biedne głodne pieski… Następnie dzikie stado się rozrasta, mają swój rewir i stają się pewne siebie. 99% przejeżdżających siedzi bezpiecznie w aucie to nie zdaje sobie sprawy, jakim zagrożeniem dla pozostałych osób są dzikie psy.

Trasa do Istambułu, którą mieliśmy pokonać w 2 dni zajęła nam 3. I to z wielkim trudem, ponieważ cały czas podjazdy pod wiatr, ale udało się dojechaliśmy!

Marzenia na krańcu świata

Strony

czwartek, 2 lipca 2015

#57 Pierwsze dni w Turcji